Familie staat voorop: wat verantwoordelijke kinderbescherming werkelijk inhoudt.

Kinderen hebben het recht om, waar mogelijk, op te groeien in een veilig en liefdevol gezin. Armoede alleen mag geen reden zijn om ouders en kinderen van elkaar te scheiden. UNICEF stelt duidelijk dat de meeste kinderen in residentiële zorg wereldwijd geen wezen zijn en dat velen nog levende ouders of familieleden hebben. Die realiteit zou de manier waarop donateurs over het ondersteunen van een kindertehuis moeten veranderen.

Voor sommige kinderen is het niet veilig om in een bepaald gezin te blijven. Ze hebben mogelijk dringend bescherming nodig en zorgvuldig beoordeelde alternatieve zorg. Het doel moet een oplossing zijn die gebaseerd is op het belang van elk kind, met gekwalificeerde besluitvorming, veiligheidscontroles en respect voor relaties die behouden kunnen blijven. Een residentiële plaatsing mag niet worden gezien als een snelle weg naar onderwijs of als een manier om geld in te zamelen.

Organisaties die zich met kinderen bezighouden, moeten kunnen uitleggen hoe toelatingsprocedures worden gehanteerd, hoe gezinnen en de gemeenschap erbij betrokken worden, welk toezicht er is en hoe kinderen hun zorgen kunnen uiten. Vertrouwelijke details mogen niet openbaar worden gemaakt, maar de beginselen van bescherming en de verantwoordingsmechanismen moeten wel inzichtelijk zijn.

Bij MCH richt het voorgestelde donatiemodel zich bewust op gedeeld welzijn in plaats van op het persoonlijk bezit van een individueel kind. Donateurs moeten zorg stimuleren die veiligheid, onderwijs en stabiliteit bevordert, en tegelijkertijd vragen hoe het tehuis, waar mogelijk, het contact met het gezin beschermt. De beste steun combineert medeleven met kritische blik, en niet een geromantiseerd beeld van weeshuizen.